26.9.07

Por un futuro mellor


Estes últimos meses distintos colectivos da comarca de Ferrol Terra veñen sufrindo as consecuencias da agudización do conflito que representa a localización ilegal e perigosa da planta regasificadora de REGANOSA. Os viciños e viciñas de Mugardos pechados na Casa do Concello desde o pasado 23 de xullo, porque ven ameazadas as súas vivendas; os mariscadores e mariscadoras que ven ameazados os seus postos de traballo co impacto ambiental negativo da tecnoloxía de vaporización por auga mariña que utiliza REGANOSA, e a paralización da actividade marisqueira cando entra ou sae un gaseiro. Ademais, está o esforzo mobilizador e de
denuncia en varios frontes (xudicial, institucional, asociativo...) que parte da cidadanía desta comarca, co Comité Cidadá de Emerxencia ao fronte, ven desenvolvendo desde o ano 2000. Todo isto por estar no convencemento de que, REGANOSA é unha ameaza para a vida de 100.000 persoas e a riqueza marisqueira da Ría de Ferrol.
Sabemos que REGANOSA non ten todos os permisos que necesita para realizar a actividade que mantén nestes momentos. Non ten a acta de funcionamento definitivo. Aínda así, desde o pasado 9 de maio, co pretexto de “probas”, está protagonizando un feito consumado máis, co funcionamento de todos os seus sistemas de almacenamento de gas natural licuado (GNL) e de produción de gas natural regasificado que inxecta nos gasodutos, cun risco real para a vida humana e para o emprego de 600 traballadores e traballadoras do mar.
A autorización de construción de REGANOSA de febreiro de 2004, ten uns condicionados que debe resolver
antes da autorización definitiva. Seguindo a política de feitos consumados e coas complicidades políticas aseguradas no anterior goberno de Fraga, REGANOSA foise convertindo nestes anos nunha ameaza cada vez máis real dentro da nosa Ría. Desde hai un ano, con escritos e entrevistas, o Comité Cidadán de Emerxencia reiterou ao Ministerio de Industria, ao Delegado do Goberno en Galicia, ao Subdelegado e ao Director da Área de Industria e Enerxía da Coruña, que os condicionados da autorización de REGANOSA deberían ser verificados pola Dirección Xeral de Política Enerxética e Minas. Como se dunha pataca quente se tratase, esta administración trasladounos á Área de Industria e Enerxía da Coruña que non conta cos recursos necesarios para realizar esa verificación, correndo toda a comarca o perigo de que a autorización definitiva se faga tendo en conta só os informes que a propia REGANOSA presente diante deste organismo.
É imposible que REGANOSA poida resolver determinados condicionados da súa autorización de construción de febreiro de 2004, entre eles o das distancias á poboación que require o artigo 12 do Real Decreto 1254/99 ou Directiva Seveso II, segundo testemuña o informe de 22 de xaneiro de 2004 da Dirección Xeral de Urbanismo, único organismo competente para aplicar en Galicia dito artigo. Así mesmo tamén é imposible que REGANOSA poida resolver a saída ao mar dos gaseiros en caso de emerxencia, segundo require a norma EN-1532 de obrigada aplicación tal e como tamén testemuña outro condicionado da Autoridade Portuaria de Ferrol nos seus informes de outubro de 2001 e xaneiro de 2004.
Necesitamos un esforzo máis de toda a cidadanía para conseguir que as institucións que poden parar esta ameaza ecolóxica e para a vida humana, cambien as súas políticas:
a) O Goberno Central que ten competencias para decidir que, en base a eses condicionados non resoltos, non sexa aprobada a acta de funcionamento definitivo de REGANOSA.
b) A Xunta de Galicia para que renuncie à herdanza envelenada do caso REGANOSA, e así mesmo, reoriente a súa política enerxética para que deixe de ser unha ameaza para a Ría e para a vida de miles de persoas de Ferrol Terra.
c) O Concello de Ferrol para que acorde dirixirse ao Tribunal Supremo a fin de que faga firme a sentenza 536/2004 favorable á cidadanía de Ferrol e que anula a falsa tramitación ambiental de REGANOSA.
d) O Concello de Mugardos, para que revise as licencias, permisos e acordos con REGANOSA, que están ameazando a vida e os intereses da veciñanza.
A unidade, a conciencia cidadá, a transparencia e a mobilización conseguirán o noso obxectivo.
NUNCA É TARDE para que unha decisión administrativa, xudicial ou política paralice esta ameaza antes de que ocorra unha catástrofe que pode provocar miles de vítimas.
PLANTA DE GAS FORA DA RÍA !!!
Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol


2 comentarios:

Anónimo dijo...

http://www.lavozdegalicia.es/cultura/2007/09/28/00031190978963951403.htm

ARQUITECTURA
Vorarlberg, el triunfo de la arquitectura sensata
Una pequeña región de Austria abandera el diseño y la construcción sostenibles desde medidados del siglo XX gracias a una generación de arquitectos que ha apostado por viviendas y edificios ecológicos, preferentemente en madera

Autor:
Javier Armesto
Fecha de publicación:
28/9/2007
Hora:
Actualizada a las 10:29 h
Imprimir Volver El enfoque medioambiental en el momento de abordar un proyecto arquitectónico es una tendencia en alza. Nuestro territorio y recursos naturales son limitados, de ahí que cada vez sean más numerosos los partidarios de las viviendas ecológicas. Una definición muy genérica pero que puede resumirse desde una triple perspectiva: revalorización de la arquitectura vernácula, optimización energética y aplicación de medidas bioclimáticas a la construcción.
Algunas casas son ecológicas por su cuidada integración en el medio y por las medidas pasivas que aprovechan las aportaciones gratuitas del sol y de la ventilación natural ?el concepto de casa pasiva hace referencia a aquellas que producen más energía de la que consumen?. Otras son completamente autónomas en agua y energía gracias a unas sofisticadas instalaciones técnicas. Muchos de estos edificios agrupan la vivienda y el espacio de trabajo bajo un mismo techo, reduciendo así los desplazamientos y la polución que éstos generan. La densificación de la vivienda es otra cuestión crucial para un futuro crecimiento sostenible de las ciudades.

MODERNIDAD SENSATA
En Vorarlberg, una pequeña región situada en el extremo occidental de Austria, llevan desde los años sesenta practicando la denominada «arquitectura moderna sensata». Arquitectos, constructores, los mismos propietarios y un sector de oficios altamente cualificados han contribuido a que hoy en día un 80% de las casas de nueva construcción respondan a los criterios de calidad de la construcción sostenible. Hay más de 90.000 metros cuadrados de colectores solares, 76.000 de sistemas fotovoltaicos y un 20% de la energía deriva de la biomasa.
Su arquitectura es heredera de los valores de una cultura de campesinos libres que crearon una tipología de viviendas rurales, severa y abstracta, basada en una artesanía de la construcción en madera, que se ha mantenido viva hasta hoy y que resulta muy apropiada para el clima centroeuropeo. La industria de la madera es muy importante en Vorarlberg, después de que muchas de sus explotaciones fueran reconvertidas del sector textil. Ante la imposibilidad de competir con el mercado chino en cuanto al precio, decidieron apostar por la calidad y aplicarlo a la arquitectura.
El fruto de este trabajo se recoge en una exposición que, tras pasar por Santiago, acoge ahora la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña (ETSAC) y posteriormente irá a Vigo. Concebida por el VAI (Instituto de Arquitectura de Vorarlberg) y La Cité de l?Architecture et du Patrimoine-Departement IFA (Institut Francais d?Arquitecture), la muestra Provocación Constructiva ilustra el trabajo de autores como Carlo Baumschlager, Dietmar Eberle, Hellmut Dietrich, Much Untertrifaller, Christian Lenz, Bernhard Marte, Stefan Marte, Donner Matt, Walter Unterrainer, Hans Purin, Wolfgang Ritsch, Johannes Kaufmann, Gerhard Aicher, Richard Winkel, Herman Kaufman, Andreas Cukrowicz, Anton Nachbaur, Lothar Huber, Roland Gnaiger, Udo Mössler, Matthias Hein, Bruno Spagolla, Geli Salzmann, Eimar Nägele, Ernst Waibel y Oskar Leo Kaufman. Nombres que no suenan en el star system de la arquitectura porque, como señala el director de la ETSAC, Xosé Manuel Casabella, «su objetivo no es producir edificios singulares, sino alcanzar estándares óptimos para los proyectos corrientes».
En una entrevista publicada en la revista 2G, Dietmar Eberle señalaba que «en nuestro trabajo hay una conexión entre la vía tradicional y la moderna. Por un lado utilizamos la tecnología más avanzada, high-tech, y por el otro una manera tradicional de sentir la arquitectura». A su juicio, una de las claves es no entender la arquitectura como algo individual, sino como algo colectivo. «Se necesitan muchas personas para poder hacer un proyecto a gran escala ?explicaba Eberle?. Comparándola con las otras artes, la arquitectura tiene un componente social que la diferencia de la disciplina artística individual propia del pasado, y que siempre tiene cierta cualidad pública».
Mientras en el pequeño land austríaco surgía este movimiento a favor de la arquitectura sostenible, en Galicia se iniciaba «a transformación profunda das estruturas e paisaxes urbanas e rurais nun proceso de degradación e deterioro que continúa hoxe cunha intensidade desbocada». Así lo explica Xosé Lois Martínez Suárez, arquitecto y titular de la Vicerrectoría de Infraestructuras y Gestión Ambiental de la Universidad coruñesa, que ha impulsado la exposición con el patrocinio de las consellerías de Vivenda e Solo; Innovación e Industria y Medio Rural.
Galicia
«Na Galiza actual ?indica Martínez Suárez?, na que a herencia do monumentalismo da ?arquitectura das estrelas? érguese sobre as ruínas dun feísmo que todo o invade, a lección de Vorarlberg móstranos outro camiño no que a construción da identidade non se basea na realización de grandes edificios espectaculares que emerxan sobre a banalidade xeralizada, senón na afirmacion da cultura cotiá do construído que beneficia a todo o país e impulsa activamente o seu desenvolvemento: vivendas sociais, pequenos equipamentos, escolas, centros cívicos, centros deportivos, naves industriais, garderías, cuarteis de bombeiros?».
La fortaleza de la arquitectura sensata estriba en la estrecha colaboracion entre agentes públicos y privados, usuarios, diseñadores y empresas, implicados todos en la renovacion del arte de la construcción conforme a los modelos contemporáneos de la sociedad. Esto supone la utilización de materiales sanos, la optimización de los sistemas constructivos, apostar por planos funcionales, la pureza en las líneas y volumetrías abiertas al exterior. Vorarlberg no es Galicia. Con cerca de 350.000 habitantes, es la región más industrializada de Austria, con apenas un 4% de la población dedicada al sector primario; tiene la tasa de natalidad más elevada del país y, junto con Viena, el nivel de salarios más altos. Sin embargo, ambas regiones poseen una gran tradición rural y un acervo cultural e histórico basado en el respeto a la tierra. Vorarlberg es un espejo en el que mirarnos para empezar a superar los oscuros años del feísmo

galiciadenuncia dijo...

ainda que uns podan estar dacordo ca planta (dubido moito) e outros non, o que ninguen deberia permitir nin apoiar é os politicos que desoien os cidadans e manipulan os tramites para favorecer unha iniciativa empresarial que non cumpre cos requisitos, e por enriba de todo non cumpre cos cidadans.

a miña contribucion por unha informacion transparente e o alcance de todos:

http://www.lacoctelera.com/galiciadenuncia

saudos