Crise no sector

Recentemente o goberno anunciou que facilitará demorar o pago das hipotecas aos compradores de vivendas. Trátase dunha medida tendente a paliar a crise que vive o sector inmobiliario, concretamente a falta de de demanda que está a "arruinar" a moitos promotores. O goberno, que non distingue de clases sociais, se apresta a socorrer aos que xa non teñen beneficios millonarios. A demora no pago das hipotecas, lonxe de favorecer aos compradores, beneficia ás entidades bancarias que cobrarán abundantes intereses durante máis tempo.

Esta medida gubernamental xa foi ben acollida polos banqueiros. Algúns apresuráronse a contactar cos propietarios de vivendas que están hipotecados ata a médula. A fotografía da esquerda parece corroborar esta hipótese. Está tomada fronte ao "mamotreto" de Caldagueiro; unha obra con diversas ordes de paralización que nunca foron acatadas por Lagares e Álvarez, promotores do enxendro.

"Se rompió la general"

Esa é a contestación, nun perfecto castelán, que a empregada de Aquagest dá para xustificar o enésimo corte no suministro da auga. Unha perfección que non alcanza ás redes de saneamento e suministro que esta empresa ten a obriga de manter. Aquí denunciamos moitas veces as continuas avarías nas tubaxes polas que discorre a auga que supostamente sirve para o consumo e aseo. Hoxe volveron rachar e estamos dende a medianoite sen auga, o que implica unha deficiente hixiene e un desbaraxuste nas tarefas culinarias. O que procede é ir comer a un restaurante e pasarlle a factura ao alcalde.
A rabia acrecéntase polo feito de pensar que deberiamos ter uns servizos propios dun país que presume de estar no grupo dos desenvolvidos. Pero isto non é máis que pura propaganda e falacia dos que son incapaces de recoñecer a súa mala xestión ao fronte da "cousa pública". Un cometido que poucas veces se ve contestado polos cidadáns que amosan unha complacencia enfermiza cos xestores dos nosos impostos.
Incapacidade, ineptitude, desvergonza, mediocridade e prepotencia. Símbolos durante décadas do poder local en Pontedeume.

Futuro preocupante para os PIGS

España esperta receos. No exterior, España é case un hedge fund: un fondo de alto risco inmobiliario. A economía española asóciase case exclusivamente á vivenda, a un abrupto final da burbulla inmobiliaria. "Os motores do crecemento dos últimos anos, moi en particular a vivenda, apáganse con rapidez. O resultado máis probable é un axuste como o que sufriu Portugal", asegura Olivier Blanchard, do prestixioso MIT de Boston. Hai análises máis duras. Desmond Lachman, do American Enterprise Institute, un think tank neoconservador de Washington, asegura que a burbulla inmobiliaria é preocupante porque a vivenda pesa cerca do 15% en España: "O dobre que en Europa e o triplo que en EE UU". "A economía española está moi exposta a unha crise global, e o crecemento estará por baixo do 1% en 2009". Aínda máis duro é Bernard Connolly, estratega de AIG, para quen en España todo empeza a ir "cara á catástrofe". Portugal, Irlanda, Grecia e España comparten, a xuízo dos expertos, un futuro sombrío. "Os PIGS (porcos en inglés) [o acrónimo que sae das inicales deses catro países en inglés] vano a pasar mal: todos teñen o mesmo problema vinculado á vivenda", afirma Ewen Cameron Watt, presidente do fondo BlackRock en Nueva York. (El País)

Retraso na peatonalización do casco histórico

No pasado mes de novembro o goberno local de Pontedeume anunciaba que o proceso de peatonalización do casco histórico culminaría en breve. A instalación de pivotes, segundo o concelleiro Javier Crespo, estaba practicamente rematada nas rúas Couceiro Freixomil e Real. Calquera que pasee polo casco histórico sabe que os bolardos seguen igual que cando os colocaron hai uns anos, mesmo algún deles desapareceu. Non extraña tanto o énfase que poñen os políticos, nada máis acceder ao goberno, en proclamar cambios como esa incapacidade para materializar as ordenanzas que en Pontedeume son papel mollado. O traslado da parada de taxis a outro lugar distinto da Praza de España é o paradigma deste inmobilismo eumés.

Memoria da manifestación do 17F

Galiza non se vende

A perversión da linguaxe ten a súa orixe no afán por ofrecer como oportunidade o que ten un alto custo. A publicidade é a nova ciencia que excede o comercial e adéntrase na política. A clase gobernante, asesorada por sabios publicistas, quere demostrar con subterfuxios os beneficios de resolucións prexudiciais para os cidadáns. En Galicia, comunidade cun secular atraso económico, estamos padecendo unha falsa industrialización que ademais dos inxentes beneficios que produce aos empresarios, ocasiona a destrución do valor máis preciado que existe no noso país: o territorio. Nel vívese e del aliméntase a maior parte da poboación. As rías galegas acubillaron unha fonte inagotable de riqueza, o mesmo que o litoral. Outro tanto pode dicirse do rural, hoxe apetecido polos promotores empeñados en dotar con seis vivendas a cada recén nado. Para convencernos das excelencias desta nova forma de colonización, os nosos políticos non dubidan en defender estas iniciativas empresariais como pezas craves para o desenvolvemento de Galiza, cando en realidade, as piscifactorias, as macrourbanizacións, as plantas de gas ou as celulosas, non son máis que uns apetitosos negocios privados que esquilman a terra e destrúen os recursos que outrora servían como sustento económico, favorecían a cohesión social e contribuían á protección do medio ambiente. Se antes eran os exércitos os que conquistaban os territorios, hoxe son os promotores inmobiliarios. A usurpación das terras deixou paso á expropiación. As epidemias mutaron en contaminación. Os mesmos males agora ocultos baixo o eufemismo do progreso. Pero o silencio outrora dos galegos quedou roto polo grito de GALIZA NON SE VENDE. Un clamor que se repetirá o día 17 en Compostela.