Futuro preocupante para os PIGS

España esperta receos. No exterior, España é case un hedge fund: un fondo de alto risco inmobiliario. A economía española asóciase case exclusivamente á vivenda, a un abrupto final da burbulla inmobiliaria. "Os motores do crecemento dos últimos anos, moi en particular a vivenda, apáganse con rapidez. O resultado máis probable é un axuste como o que sufriu Portugal", asegura Olivier Blanchard, do prestixioso MIT de Boston. Hai análises máis duras. Desmond Lachman, do American Enterprise Institute, un think tank neoconservador de Washington, asegura que a burbulla inmobiliaria é preocupante porque a vivenda pesa cerca do 15% en España: "O dobre que en Europa e o triplo que en EE UU". "A economía española está moi exposta a unha crise global, e o crecemento estará por baixo do 1% en 2009". Aínda máis duro é Bernard Connolly, estratega de AIG, para quen en España todo empeza a ir "cara á catástrofe". Portugal, Irlanda, Grecia e España comparten, a xuízo dos expertos, un futuro sombrío. "Os PIGS (porcos en inglés) [o acrónimo que sae das inicales deses catro países en inglés] vano a pasar mal: todos teñen o mesmo problema vinculado á vivenda", afirma Ewen Cameron Watt, presidente do fondo BlackRock en Nueva York. (El País)

Retraso na peatonalización do casco histórico

No pasado mes de novembro o goberno local de Pontedeume anunciaba que o proceso de peatonalización do casco histórico culminaría en breve. A instalación de pivotes, segundo o concelleiro Javier Crespo, estaba practicamente rematada nas rúas Couceiro Freixomil e Real. Calquera que pasee polo casco histórico sabe que os bolardos seguen igual que cando os colocaron hai uns anos, mesmo algún deles desapareceu. Non extraña tanto o énfase que poñen os políticos, nada máis acceder ao goberno, en proclamar cambios como esa incapacidade para materializar as ordenanzas que en Pontedeume son papel mollado. O traslado da parada de taxis a outro lugar distinto da Praza de España é o paradigma deste inmobilismo eumés.

Memoria da manifestación do 17F

Galiza non se vende

A perversión da linguaxe ten a súa orixe no afán por ofrecer como oportunidade o que ten un alto custo. A publicidade é a nova ciencia que excede o comercial e adéntrase na política. A clase gobernante, asesorada por sabios publicistas, quere demostrar con subterfuxios os beneficios de resolucións prexudiciais para os cidadáns. En Galicia, comunidade cun secular atraso económico, estamos padecendo unha falsa industrialización que ademais dos inxentes beneficios que produce aos empresarios, ocasiona a destrución do valor máis preciado que existe no noso país: o territorio. Nel vívese e del aliméntase a maior parte da poboación. As rías galegas acubillaron unha fonte inagotable de riqueza, o mesmo que o litoral. Outro tanto pode dicirse do rural, hoxe apetecido polos promotores empeñados en dotar con seis vivendas a cada recén nado. Para convencernos das excelencias desta nova forma de colonización, os nosos políticos non dubidan en defender estas iniciativas empresariais como pezas craves para o desenvolvemento de Galiza, cando en realidade, as piscifactorias, as macrourbanizacións, as plantas de gas ou as celulosas, non son máis que uns apetitosos negocios privados que esquilman a terra e destrúen os recursos que outrora servían como sustento económico, favorecían a cohesión social e contribuían á protección do medio ambiente. Se antes eran os exércitos os que conquistaban os territorios, hoxe son os promotores inmobiliarios. A usurpación das terras deixou paso á expropiación. As epidemias mutaron en contaminación. Os mesmos males agora ocultos baixo o eufemismo do progreso. Pero o silencio outrora dos galegos quedou roto polo grito de GALIZA NON SE VENDE. Un clamor que se repetirá o día 17 en Compostela.

17 de Febreiro

A paisaxe inadvertida

Este título recollino da publicación "Galicia" coa que un grupo de artistas e intelectuais tributáronlle recentemente unha homenaxe a Isaac Díaz Pardo, nun intre no que o fundador do complexo "O Castro-Sargadelos" vese ameazado polos accionistas do IGI. No xornal citado aparece un artigo de Munilla&Rumbao no que se lembra as sensacións que provocou en Luís Seoane unha fotografía que Díaz Pardo lle regalou cando o visitou nunha das súas viaxes a Arxentina. A fotografía tomada dende Cabanas recollía unha imaxe de Pontedeume do século pasado, cando o urbanismo non representaba unha ameaza para a paisaxe. Transcribo un anaco do artigo en cuestión.
Conta Díaz Pardo que, nunha das súas viaxes á Arxentina, levoulle a Luís Seoane unha fotografía tirada dende Cabanas no ano 1956, con vistas da Ría de Ares e Pontedeume. As terras da labradío modelaban o relevo case a mollarse no mar. E apuntaba Díaz Pardo: "O conxunto tiña unha gran beleza, hoxe diminuída pola especulación e pola cerril eucaliptización do país". Cando Seoane ollou para a fotografía, rompeu en saloucos. "Era unha situación comprensiblemente difícil": o sentimento da propia terra entendida como paisaxe foi demasiado para aquel home rexo e sensible. Si, a paisaxe é a pel e as formas da terra, pero, dalgunha maneira, posúe a capacidade de apoderarse dun pedazo da nosa alma. Para os románticos do XIX, a contemplación da paisaxe constituía unha experiencia estética transcendente: é dicir, que facía do individuo mellor persoa. Por moito que a paguen, a paisaxe véndese sempre barata.

Por unha Terra Viva e unha Vida Digna para tod@s

Lido en Galicia-Hoxe

Velaí a grande acción global ambientalista deste 2008 na Galiza nosa. Artellada dende unha organización en rede, un tecido social composto por colectivos moi heteoxéneos pero que coinciden nunha loita común, trata de frear a destrución ambiental do territorio galego, que segundo afirman, nos últimos anos acadou cotas inimaxinábeis. Unha destrución fondamente cimentada no sistema economicista que nos goberna en todos os eidos e nuns gobernos –tamén o actual– que para eses colectivos non están a respostar ás demandas da poboación. Son, ao cabo, unha arañeira de conciencia ambiental que pretende remexer tamén a conciencia colectiva do país. Unha base social antagónica ao poder político.
Galiza Non Se Vende fai así fincapé nunha problemática dabondo extensa, nunha doenza histórica da terra que xa non soporta máis o custe ambiental de actividades económicas insustentábeis que, en gran medida, “residen en empresas de enclave que nos colonizan”.
E a listaxe de eivas évos ben longa: marbellización do litoral, recheos e contaminación das rías, degradación dos ríos, plan acuícola devastador, plan de portos deportivos, plan eólico desmesurado, especulación, plan da minaría, destrución do Courel, urbanismo salvaxe, industrias perigosas (Reganosa, Ence, Parque de Residuos no Ribeiro), modelo de transporte e mobilidade insustentábel, destrución do medio rural, dos espazos protexidos e do patrimonio cultural…
Esta marcha pola dignidade da terra terá lugar o 17 de febreiro, a rentes pois da campaña electoral para as Cortes do Estado, saíndo da alameda de Santiago ás 12 da mañá.