Búscase arquitecto para Pontedeume

O BOP publica un anuncio polo que se invita aos titulados que o desexen a optar a unha praza, can caracter de interinidade, de arquitecto municipal en substitución do actual, de baixa por enfermidade.
Algunhas consideracións. Costou moito traballo dotar ao concello de pontedeume dun arquitecto municipal que puxese un pouco de orde na caótica situación urbanística do noso concello, caracterizada pola corrupción e arbitrariedades varias. Mais parece que as "forzas vivas" aínda se resisten a renunciar aos seus privilexios adquiridos durante anos de desgoberno e "consiguen" que o novo arquitecto non poida desenvolver o seu traballo como sería desexábel. Queda por investigar as causas das frecuentes baixas deste profesional do que non dubidamos da súa honestidade.
O PXOM ía ser exposto hai un mes e moito nos tememos que esta carencia de arquitecto sirva para demorar aínda máis a presentación do que debería ser unha ferramenta para planificar o crecemento urbanístico no concello eumés. Se alguén busca xustificar na falta de arquitecto a ausencia de PXOM, está comportándose dun xeito deshonesto coa cidadanía.
Por último, dexesar que o arquitecto interino sexa inmune aos parásitos enraizados no Concello.

As tres crises (un artigo de Ignacio Ramonet para Le Monde Diplomatique)

Non ocorrera xamais. Por vez primeira na historia económica moderna, tres crise de gran amplitude -financeira, enerxética, alimentaria- están coincidindo, confluíndo e combinándose. Cada unha delas interactúa sobre as demais. Agravando así, de modo exponencial, a deterioración da economía real.
Por moito que as autoridades esfórcense en minimizar a gravidade do momento, o certo é que nos achamos ante un sismo económico de inédita magnitude. Cuxos efectos sociais apenas empezan a facerse sentir e que detonarán con toda brutalidade nos meses vindeiros. O peor nunca é seguro e a numeroloxía non é unha ciencia exacta, pero o ano 2009 ben podería parecerse a aquel nefasto 1929…

Como era de temer, a crise financeira segue agudizándose. Aos descalabros de prestixiosos bancos estadounidenses, como Bear Stearns, Merrill Lynch e o xigante Citigroup, sumouse o desastre recente de Lehman Brothers, cuarta banca de negocios que anunciou, o pasado 9 de xuño, unha perda de 1.700 millóns de euros. Por ser o seu primeiro déficit desde a súa saída en Bolsa en 1994, isto causou o efecto dun terremoto nunha América financeira xa violentamente traumatizada.
Cada día difúndense noticias sobre novos quebrantos nos bancos. Ata agora, as entidades máis afectadas recoñeceron perdas de case 250.000 millóns de euros. E o Fondo Monetario Internacional estima que, para saír do desastre, o sistema necesitará uns 610.000 millóns de euros (ou sexa, o equivalente de ¡dúas veces o orzamento de Francia!).
A crise comezou en Estados Unidos, en agosto de 2007, coa morosidade das hipotecas de mala calidade (subprime) e estendeuse por todo o mundo. A súa capacidade de transformarse e de estenderse mediante a proliferación de complexos mecanismos financeiros fai que esta crise aseméllese a unha epidemia fulminante imposible de atallar.
As entidades bancarias xa non se prestan diñeiro. Todas desconfían da saúde financeira dos seus rivais. A pesar das inxeccións masivas de liquidez efectuadas polos grandes bancos centrais, nunca se viu unha seca tan severa de diñeiro nos mercados. E o que máis temen algúns agora é unha crise sistémica, ou sexa que o conxunto do sistema económico mundial colápsese.
Da esfera financeira a crise trasladouse ao conxunto da actividade económica. De golpe, as economías dos países desenvolvidos arrefriáronse. Europa (e en particular España) áchase en franca desaceleración, e Estados Unidos atópase ao bordo da recesión.
Onde máis se está notando a dureza deste axuste é no sector inmobiliario. Durante o primeiro trimestre de 2008, o número de vendas de vivendas en España caeu o ¡29%! Preto de dous millóns de pisos e de chalés non atopan comprador. O prezo do chan segue desmoronándose. E o alza dos intereses hipotecarios e os temores de recesión afunden o sector nunha espiral infernal. Con feroces efectos en todas as frontes da enorme industria da construción. Todas as empresas destas ramas sitúanse agora no ollo do furacán. E asisten impotentes á destrución de decenas de miles de empregos.
Da crise financeira pasamos á crise social. E volven xurdir políticas autoritarias. O Parlamento Europeo aprobou, o pasado 18 de xuño, a infame “directiva retorno” (1). E as autoridades españolas xa proclamaron a súa vontade de favorecer a saída de España dun millón de traballadores estranxeiros…
No medio desta situación de espanto prodúcese o terceiro choque petroleiro. Cun prezo do barril ao redor dos 140 dólares. Un aumento irracional (fai dez anos, en 1998, o barril custaba menos de 10 dólares…) debido non só a unha demanda disparatada senón, sobre todo, á acción de moitos especuladores que apostan polo alza continua dun carburante en vías de extinción. Os investidores foxen da burbulla inmobiliaria e desprazan masas colosais de diñeiro porque apostan agora por un petróleo a 200 dólares o barril. Estase así producindo unha financiarización do petróleo.
Coas consecuencias que vemos: formidable subida dos prezos nas gasolineiras, e estalidos de ira por parte de pescadores, camioneiros, agricultores, taxistas e todos os profesionais máis afectados. En moitos países, mediante manifestacións e enfrontamentos, estas profesións reclaman aos seus Gobernos axudas, subvencións ou reducións da fiscalidade.
Por se todo este contexto non fose o bastante n>, a crise alimentaria agravouse repentinamente e veu a recordarnos que o espectro do fame segue ameazando a case mil millóns de persoas. Nuns corenta países, a carestía actual dos alimentos provocou levantamentos e revoltas populares. La Cumbre da Organización das Nacións Unidas para a Agricultura e a Alimentación (FAO) do pasado 5 de xuño en Roma sobre a seguridade alimentaria foi incapaz de alcanzar un acordo para relanzar a produción alimentaria mundial. Tamén aquí, os especuladores en fuga do desastre financeiro teñen unha parte de responsabilidade porque apostan por un prezo elevado das futuras colleitas. De modo que ata a agricultura estase financiarizando.
Este é o saldo deplorable que deixa un cuarto de século de neoliberalismo: tres venenosas crises entrelazadas. Vai sendo hora de que os cidadáns digan: “¡Basta!”.

Notas:
(1) Sami Naïr, “Europa se blinda ante os inmigrantes”, O País, Madrid, 18 de xuño de 2008.

Para que sirve unha árbore?

Algúns perciben nunha árbore algo máis que un tronco plagado de follas, reciben sensacións difíciles de explicar. Aparte dos beneficios que aporta unha árbore como parte esencial da flora dun territorio, é dicir, enriquecer a atmosfera con osíxeno, prevenir a erosión, mellorar o clima...tamén aporta historia e sentimentos. Mais só os ignorantes, e férridos e duros, imbéciles e escuros non o entenden, non.
Nas antigas civilizacións as árbores eran consideradas iconos relixiosos. Curiosamente os celtas tiñan ao teixo como árbore sagrada, crese que debido á súa grande lonxevidade. Algúns exemplares poden vivir 1500 anos. Posteriormente os cristiáns levantaron os seus templos arredor dos teixos milenarios.
A historia está chea de referencias a certas árbores que marcaron un pasado e perviven aínda hoxe como símbolos. A árbore de Guernika e o ginkgo de Hirosima son testemuñas da barbarie humana. A mesma que agora ameaza destruír o teixo do parque Sarmiento porque é un obstáculo para a libre circulación do deus automóbil.
As árbores configuran unha paisaxe, a que forma parte da nosa identidade. Diso eran conscientes os nosos devanceiros mais parece que a sociedade deste país só recoñece como paisaxe as construcións de cemento. Saramago lembrábanos como o seu avó, próximo a deixar este mundo, despedíuse de todas as árbores do seu horto abrazándoas unha a unha.

Crise no sector

Recentemente o goberno anunciou que facilitará demorar o pago das hipotecas aos compradores de vivendas. Trátase dunha medida tendente a paliar a crise que vive o sector inmobiliario, concretamente a falta de de demanda que está a "arruinar" a moitos promotores. O goberno, que non distingue de clases sociais, se apresta a socorrer aos que xa non teñen beneficios millonarios. A demora no pago das hipotecas, lonxe de favorecer aos compradores, beneficia ás entidades bancarias que cobrarán abundantes intereses durante máis tempo.

Esta medida gubernamental xa foi ben acollida polos banqueiros. Algúns apresuráronse a contactar cos propietarios de vivendas que están hipotecados ata a médula. A fotografía da esquerda parece corroborar esta hipótese. Está tomada fronte ao "mamotreto" de Caldagueiro; unha obra con diversas ordes de paralización que nunca foron acatadas por Lagares e Álvarez, promotores do enxendro.

"Se rompió la general"

Esa é a contestación, nun perfecto castelán, que a empregada de Aquagest dá para xustificar o enésimo corte no suministro da auga. Unha perfección que non alcanza ás redes de saneamento e suministro que esta empresa ten a obriga de manter. Aquí denunciamos moitas veces as continuas avarías nas tubaxes polas que discorre a auga que supostamente sirve para o consumo e aseo. Hoxe volveron rachar e estamos dende a medianoite sen auga, o que implica unha deficiente hixiene e un desbaraxuste nas tarefas culinarias. O que procede é ir comer a un restaurante e pasarlle a factura ao alcalde.
A rabia acrecéntase polo feito de pensar que deberiamos ter uns servizos propios dun país que presume de estar no grupo dos desenvolvidos. Pero isto non é máis que pura propaganda e falacia dos que son incapaces de recoñecer a súa mala xestión ao fronte da "cousa pública". Un cometido que poucas veces se ve contestado polos cidadáns que amosan unha complacencia enfermiza cos xestores dos nosos impostos.
Incapacidade, ineptitude, desvergonza, mediocridade e prepotencia. Símbolos durante décadas do poder local en Pontedeume.

Futuro preocupante para os PIGS

España esperta receos. No exterior, España é case un hedge fund: un fondo de alto risco inmobiliario. A economía española asóciase case exclusivamente á vivenda, a un abrupto final da burbulla inmobiliaria. "Os motores do crecemento dos últimos anos, moi en particular a vivenda, apáganse con rapidez. O resultado máis probable é un axuste como o que sufriu Portugal", asegura Olivier Blanchard, do prestixioso MIT de Boston. Hai análises máis duras. Desmond Lachman, do American Enterprise Institute, un think tank neoconservador de Washington, asegura que a burbulla inmobiliaria é preocupante porque a vivenda pesa cerca do 15% en España: "O dobre que en Europa e o triplo que en EE UU". "A economía española está moi exposta a unha crise global, e o crecemento estará por baixo do 1% en 2009". Aínda máis duro é Bernard Connolly, estratega de AIG, para quen en España todo empeza a ir "cara á catástrofe". Portugal, Irlanda, Grecia e España comparten, a xuízo dos expertos, un futuro sombrío. "Os PIGS (porcos en inglés) [o acrónimo que sae das inicales deses catro países en inglés] vano a pasar mal: todos teñen o mesmo problema vinculado á vivenda", afirma Ewen Cameron Watt, presidente do fondo BlackRock en Nueva York. (El País)